பத்ம புராணத்தில் கூறப்பட்டுள்ள பகவத் கீதை இரண்டாம் அத்தியாயத்தின் மஹிமைகள்

“மதிப்பிற்குரிய தேவஸ்யாமரே, முன்பு ஒருமுறை நான் காட்டில் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தபோது, ஒரு கொடிய புலி ஆடுகளைத் தாக்க வந்தது. அச்சத்தினால் ஆடுகள் நாலாபுறமும் சிதறி ஓடின; நானும் பயந்து ஓடினேன். சற்றுத் தொலைவிலிருந்து நான் திரும்பிப் பார்த்தபோது, இந்த ஆற்றங்கரையில் அப்புலி ஓர் ஆட்டை எதிர்கொண்டதைக் கண்டேன். அப்போது ஒரு பேரதிசயம் நிகழ்ந்தது. அந்தப் புலி தன் கோபத்தையும், ஆட்டைக் கொல்ல வேண்டும் என்ற வேட்கையையும் முழுவதுமாக இழந்தது.

அப்போது அந்த ஆடு புலியிடம் கேட்டது: ‘உனக்குரிய உணவு இதோ உன் முன்னால் இருக்கிறது, பின் ஏன் நீ என் மாமிசத்தைப் புசிக்கத் தயங்குகிறாய்? தாமதிக்காமல் என்னைக் கொன்று என் உடலை உண்டு மகிழ வேண்டியதுதானே?’ என்று வினவியது.”

அந்தப் புலி ஆட்டிடம் கூறியது, “என் அன்பிற்குரிய ஆட்டே! நான் இந்த இடத்திற்கு வந்தது முதல், என் கோபம் முழுவதும் என்னை விட்டு அகன்றுவிட்டது. எனக்குப் பசியோ தாகமோ துளியும் ஏற்படவில்லை.” அதைக் கேட்ட அந்த ஆடு, “நானும் ஏன் இவ்வளவு அச்சமற்று, இத்தனை அமைதியாக இருக்கிறேன் என்று எனக்குப் புரியவில்லை. இதன் காரணம் என்னவாக இருக்கும்? உனக்குத் தெரிந்தால் தயவுசெய்து எனக்குக் கூறு” என்றது.

புலி பதிலளித்தது, “உண்மையைச் சொன்னால் எனக்கும் தெரியவில்லை. வா, நாம் அந்த நபரிடம் (மித்ரவான்) சென்று வினவுவோம்.” அந்தப் புலியின் செயல்களிலும் ஆட்டின் நடத்தையிலும் ஏற்பட்ட இந்த மாற்றத்தைக் கண்டு நான் (மித்ரவான்) மிகுந்த வியப்படைந்தேன். அப்போது அவை இரண்டும் என்னை அணுகி, இந்த அதிசயத்திற்கான காரணத்தைக் கேட்டன. அந்தச் சமயத்தில், அருகிலிருந்த ஒரு மரத்தின் கிளையில் ஒரு குரங்கு அமர்ந்திருப்பதைக் கவனித்தேன். நான் அந்த இரு விலங்குகளுடனும் சென்று, அந்தக் கவி ராஜனிடம் (குரங்குகளின் தலைவனிடம்) இது குறித்து வினவினேன். அந்தக் குரங்கு மிகுந்த மரியாதையுடன் எங்களது கேள்விக்குப் பதிலளித்தது.

சுகாம முனிவரின் தவம்

“கேளுங்கள், இது மிகவும் பழமையான வரலாறு. இந்த வனத்தில், உங்கள் கண்முன்னே ஒரு பிரம்மாண்டமான ஆலயம் உள்ளது. அதில் பகவான் பிரம்மா ஒரு சிவலிங்கத்தைப் பிரதிஷ்டை செய்துள்ளார். நீண்ட காலத்திற்கு முன்பு, சுகாமர் என்னும் ஞானம் மிக்க முனிவர் ஒருவர் அங்கு வாழ்ந்து வந்தார். அவர் கடும் தவம் புரிந்து வந்ததோடு, நாள்தோறும் காட்டிலிருந்து மலர்களையும், நதியிலிருந்து நீரையும் கொண்டு வந்து சிவபெருமானை ஆராதித்து வந்தார்.

இவ்வாறாக அவர் பல ஆண்டுகள் அங்கு வசித்து வந்தபோது, ஒருநாள் ஒரு மஹா முனிவர் அங்கு வந்து சேர்ந்தார். சுகாமர் அவருக்குக் கனிகளையும் நீரையும் அளித்து உபசரித்தார். அந்த முனிவர் உண்டு இளைப்பாறிய பிறகு, சுகாமர் அவரிடம் பேசினார்: ‘ஓ அறிவாற்றல் மிக்கவரே! பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணரைப் பற்றிய ஞானத்தைப் பெறுவதற்காகவே நான் இங்கு தவம் புரிந்து வருகிறேன். இன்று உங்களைச் சந்தித்ததன் மூலம் என் தவத்தின் பயனை நான் அடைந்துவிட்டேன்’ என்றார்.”

ஶ்ரீமத் பகவத் கீதையின் மஹிமை

பணிவு நிறைந்த சுகாமரின் வார்த்தைகளைக் கேட்ட அந்த முனிவர் மிகவும் மகிழ்ந்தார். அவர் ஒரு கல்லின் மீது ஶ்ரீமத் பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தை எழுதினார். பின்னர் சுகாமரைப் பார்த்து, “இந்த ஸ்லோகங்களை தினமும் பாராயணம் செய்வாயாக. அப்படிச் செய்வதன் மூலம் உனது இலக்கை நீ விரைவில் அடைவாய்” என்று அருளினார். சுகாமர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே அந்த முனிவர் அங்கிருந்து மறைந்தார்.

அவரது அறிவுரைப்படி, சுகாமர் தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த ஸ்லோகங்களை நாள்தோறும் பாராயணம் செய்து வந்தார். அதன் விளைவாக, அவர் மிக விரைவிலேயே பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணரைப் பற்றிய பூர்ண ஞானத்தைப் பெற்றார். அவர் அந்த ஸ்லோகங்களை ஓதத் தொடங்கியது முதல், அவருக்குப் பசியோ தாகமோ ஏற்படவில்லை.

அந்த முனிவரின் தவம் மற்றும் பக்தியின் காரணமாக, இந்த இடத்திற்கு வரும் எவருக்கும் பசி, தாகம் போன்ற உபாதைகள் ஏற்படுவதில்லை; அவர்கள் உடனடியாகப் பூரண அமைதியை அடைகிறார்கள்.”

மித்ரவானின் உபதேசம்

மித்ரவான் தொடர்ந்தார், “என் அன்பிற்குரிய தேவஸ்யாமரே! அந்தக் குரங்கு இந்த அற்புதக் கதையைக் கூறி முடித்ததும், நான் அந்தப் புலி மற்றும் ஆட்டுடன் அந்த ஆலயத்திற்குச் சென்றேன். அங்கே ஒரு கல்லில் செதுக்கப்பட்டிருந்த ஶ்ரீமத் பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தைக் கண்டேன். அன்றிலிருந்து நான் அந்த ஸ்லோகங்களை தினமும் பாராயணம் செய்யத் தொடங்கினேன். அதன் மூலம் நாங்கள் மிக விரைவில் பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணரிடம் அனன்ய பக்தியைப் பெற்றோம். மேன்மையான வேதியரே! நீங்களும் ஶ்ரீமத் பகவத் கீதையின் இரண்டாம் அத்தியாயத்தைப் பாராயணம் செய்யத் தொடங்கினால், மிக விரைவில் பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணரின் கருணையைப் பெறுவீர்கள்.”