முன்னொரு காலத்தில், பூவுலகில் சத்தியதர்மா என்றொரு அன்பான, தார்மீக நெறி தவறாத அரசர் வாழ்ந்து வந்தார். அவரது அரசியின் பெயர் விஜயா. அவள் நற்குணமும் அழகும் பொருந்தி, தன் கணவருக்குச் சேவை செய்வதிலேயே தன் வாழ்நாளைக் கழித்தவள். பூவுலகில் ஏழாயிரம் ஆண்டுகள் எல்லா இன்பங்களையும் அனுபவித்த அந்த தம்பதியினர், ஒரு நாள் மரணமடைந்தனர்.
உடனே, மரணத்தின் அதிபதியான யமராஜரின் தூதர்கள் அவர்களைப் பாசக்கயிற்றால் கட்டி, நரக வேதனை தரும் வழியே யமலோகத்திற்கு இழுத்துச் சென்றனர். அவர்களைப் பார்த்த தர்மராஜர் (யமராஜர்), தன் கணக்கரான சித்திரகுப்தனை அழைத்து, “இவ்விருவரின் பாவ புண்ணியக் கணக்குகளைப் பற்றி நமக்குக் கூறு,” என்று கட்டளையிட்டார்.
சித்திரகுப்தனும் அவர்களது பிறப்பு முதல் செய்த செயல்களை ஆராய்ந்து, “ஹே பிரபு, கேளுங்கள்! முன்னொரு காலத்தில், புலிகளால் துரத்தப்பட்ட மான் ஒன்று தன் உயிரைக் காத்துக் கொள்ள ஓடி வந்து, இந்த அரசரின் சபையில் அடைக்கலம் புகுந்தது. ஆனால், அந்த மானைக் கண்ட அரசர், இரக்கமில்லாமல் தன் வாளினால் அதன் இடுப்பில் பலமாக வெட்டினார். தன்னிடம் தஞ்சம் புகுந்த ஒரு ஜீவனைக் காப்பாற்றாமல் வதைத்ததால், இந்த அரசரும் இவரது மனைவியும் தங்களுக்குக் கீழ்த் தண்டிக்கப்பட வேண்டியவர்களே,” என்றான்.
யமராஜரின் ஆணைப்படி, தூதர்கள் அவர்களுக்குப் பல நரகத் தண்டனைகளை அளித்தனர். அதன் பிறகு, அவர்கள் இருவரும் பூவுலகில் ஆண் மற்றும் பெண் தவளைகளாக மறுபிறவி எடுத்தனர். ஒரு நதிக்கரையில் வாழ்ந்து வந்த அந்தத் தவளைகள், பூச்சிகளைத் தின்று வாழ்ந்தாலும், தங்களின் முற்பிறவி நினைவுகளை மறக்காததால் எப்போதும் மிகுந்த மனவேதனையுடன் இருந்தன.
ஒரு நாள், ஒரு சுபமுகூர்த்த வேளையில், அந்தத் தவளைகள் சில மனிதர்கள் புனிதமான கங்கை நதியை (பாகீரதி) நோக்கிச் செல்வதைக் கண்டன. உடனே ஆண் தவளை தன் மனைவியிடம், “நாம் முந்தைய மனிதப் பிறவியில் செய்த பாவங்களால்தான் இந்தத் தவளைப் பிறவி எடுத்துப் படும் துயரங்களை அனுபவிக்கிறோம். எவ்வளவு பெரிய பாவியாக இருந்தாலும், கங்கையில் தன் உடலைத் துறந்தால் பாவ வினைகளிலிருந்து விடுபடலாம் என்று சாஸ்திரங்கள் கூறுகின்றன. நாமும் இந்தத் துயரக் கடலைக் கடக்க, கங்கைக் கரைக்கு யாத்திரை சென்று அங்கு நம் உயிரை விடுவோம்,” என்றது. பெண் தவளையும் மகிழ்ச்சியோடு சம்மதிக்க, இரண்டும் கங்கையை நோக்கித் தங்கள் பயணத்தைத் தொடங்கின.
அவை செல்லும் வழியில், நீண்ட நாட்களாகப் பசியோடு இருந்த பயங்கரமான நச்சுப் பாம்பு ஒன்று எதிரே வந்தது. அந்தப் பாம்பு, “பாவ வினையுடைய தவளைகளே, உங்களின் மரண காலம் வந்துவிட்டது. நான் மிகுந்த பசியோடு இருப்பதால், உங்களை விழுங்கப் போகிறேன்,” என்றது.
அதற்கு அந்தத் தவளைகள் சற்றும் பயப்படாமல், மிகுந்த மரியாதையுடன், “ஹே சர்ப்பமே! எங்கள் மனதில் மரணத்தைப் பற்றிய பயமே இல்லை. முற்பிறவியில் நான் சத்தியதர்மா என்ற அரசனாகவும், இவள் என் ராணி விஜயாவாகவும் இருந்தோம்.
எங்கள் பாவங்களால் யமலோகத்தில் நீண்ட காலத் தண்டனையை அனுபவித்துவிட்டு, மீதமுள்ள கர்ம பலன்களை அனுபவிக்கவே இப்போது தவளைகளாகப் பிறந்திருக்கிறோம். நாங்கள் உன்னதமான பரமபதத்தை (பகவானின் நித்திய லோகம்) அடைய விரும்புகிறோம். அதற்காகவே கங்கைக் கரையில் எங்கள் உடலை அர்ப்பணிக்கச் செல்கிறோம். எங்களை உண்பதால் உனக்கு எவ்வளவு திருப்தி கிடைத்துவிடும்? விஷ்ணு பகவான் எங்கள் இதயங்களில் அந்தர்யாமியாக வீற்றிருக்கிறார்; அதே போல், ஶ்ரீவிஷ்ணு உன்னுடைய இதயத்திலும் வீற்றிருக்கிறார். அப்படியிருக்க, உனக்கும் எங்களுக்கும் என்ன பகை இருக்க முடியும்? உண்மையான ஞானிகள் எந்த ஒரு ஜீவனுக்கும் தீங்கு இழைப்பதில்லை,” என்று கூறின.
அதற்கு அந்தப் பாம்பு, “பிற உயிர்களைக் கொல்வது மிகப்பெரிய பாவம் என்றால், படைப்பவன் ஏன் சில உயிர்களை இரையாகவும், மற்ற சில உயிர்களை அவற்றை உண்ணும் வேட்டை விலங்குகளாகவும் படைக்க வேண்டும்? உங்களைப் படைத்து, இதுவரை உங்களைக் காப்பாற்றிய அதே பகவான்தான், இன்று உங்களை அழிப்பதற்கான ஒரு கருவியாக என்னை உங்களிடம் அனுப்பியுள்ளார்,” என்றது.
அதன்பின், அந்த நச்சுப் பாம்பு வழியிலேயே அந்தத் தவளைகளை விழுங்கியது. அவை இறக்கும் தருவாயிலும் “கங்கா, கங்கா” என்று கங்கையின் திருநாமத்தையே தியானித்து உச்சரித்துக் கொண்டிருந்தன. கங்கையை நோக்கிய தங்களின் புனிதப் பயணத்தின் ஒவ்வொரு அடியிலும், அந்த இரு தவளைகளும் அசுவமேத யாகம் செய்ததற்கான ஆன்மீகப் பலன்களைப் பெற்றிருந்தன.
கங்கைக்குச் செல்ல முயன்று, அந்த யாத்திரை முழுமையடையாமல் வழியிலேயே உயிர் துறப்பவருக்குக் கிடைக்கும் உன்னதமான பலன்களைப் பற்றி பத்ம புராணத்தின் இந்த அத்தியாயம் இவ்வாறு விவரிக்கிறது:
ஜாஹ்னவீ-தீர-யாத்ராயாம் தைவாத் யஸ்ய பவேத் பதி
பஞ்சதா ஸோ ‘பி பரமம் தாம-கச்சேந் ந ஸம்ஸயஹ்
கங்கைக் கரைக்கு யாத்திரை செல்லும் வழியில் எதிர்பாராதவிதமாக ஒருவருக்கு மரணம் நேரிட்டாலும், அவர் சந்தேகமே இன்றி பகவானின் உன்னதமான பரமபதத்தை அடைவார் என்பதில் எந்த ஐயமும் இல்லை. (சுலோகங்கள் 77-78)
நாரதர் போன்ற மகா முனிவர்கள், கங்கைக்கு யாத்திரை செல்வதற்குக் கால நேரக் கட்டுப்பாடுகள் எதுவும் இல்லை என்று தெளிவாக அறிவித்துள்ளனர்.
ஒருவர் எந்தக் காலத்தில் கங்கையில் நீராடினாலும், அவர் நிச்சயமாக என்றும் அழியாத ஆன்மீகப் புண்ணிய பலன்களைப் பெறுகிறார்.
கங்காதேவி அனைத்துப் பாவங்களையும் அழிக்க வல்லவள். இருப்பினும், ஒருவன் கங்கை சுத்திகரிக்கும் என்ற எண்ணத்தில் மீண்டும் மீண்டும் பாவச் செயல்களைச் செய்து கொண்டிருந்தால், கங்கை அவனைத் தூய்மைப்படுத்த மாட்டாள். ஒருவன் தன் வாழ்வின் உன்னதமான ஆன்மீக இலக்கை அடைய விரும்பினால், தீய எண்ணங்களை முற்றிலுமாகத் துறந்துவிட்டு, ஜகத் ஜனனியான அகில உலகத்தாய் கங்கையில் நீராட வேண்டும். பூமியில் விழும் மழைத்துளிகளையும், மண்ணில் உள்ள தூசுகளையும் கூட ஒருவரால் எண்ணிவிட முடியும்; ஆனால், கங்கையின் உன்னதமான மகிமைகளை யாராலும் முழுமையாக விவரித்துவிட முடியாது. (154-159)
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம
ராம ராம ஹரே ஹரே
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
About the Author
