பிருந்தாவனம்—பகவான் ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திவ்ய லீலைகள் நிறைந்த புனித பூமி. காற்றில் ராதா நாமமும், யமுனையின் அலைகளில் பிரேமையும் வழிந்தோடும் அத்தலத்தில், பகவத் பக்தியில் திளைத்த ஒரு சாதகன் வாழ்ந்து வந்தான்.
அவனுக்குள் ஆன்மீகத் தீக்ஷை பெற வேண்டும் என்ற ஆர்வம் தீயாக எரிந்தது. அதற்காக, பிருந்தாவனத்தின் தவப்புதல்வரான ஒரு உத்தம கௌடீய வைஷ்ணவ குருதேவரின் சந்நிதியை அடைந்தான். அவரது திருவடிகளில் விழுந்து வணங்கி, கைகூப்பி மிகுந்த பணிவோடு வேண்டினான்:
“என் குருதேவரே! உங்களை நான் என் ஆன்மீக வழிகாட்டியாக மனதார ஏற்றுக்கொண்டுவிட்டேன். இந்த எளியவன் மீது கருணை கூர்ந்து, எனக்குத் தீக்ஷை வழங்கி ஆசீர்வதிக்க வேண்டும்.”
சீடனின் ஆசையைக் கேட்ட குருதேவர், மெல்லிய புன்னகையோடு அவனை நோக்கினார்:
“மகனே! தீக்ஷை என்பது வெறும் சடங்கல்ல, அது ஆன்மாவின் மறுபிறப்பு. என்னிடமிருந்து அதைப் பெறுவதற்கு உன்னிடம் என்ன தகுதி இருக்கிறது?”
சாதகன் சற்றே தயங்கி, “குருவே, தகுதி என்று நீங்கள் குறிப்பிடுவது எதை? என்னிடமிருந்து எத்தகைய உயர்வை எதிர்பார்க்கிறீர்கள்?” என்றான்.
குருதேவர் அமைதியாகக் கூறினார்:
“சரி, உனக்கு இருபத்து நான்கு மணி நேரம் அவகாசம் தருகிறேன். இந்த நேரத்திற்குள், இந்த புனிதமான பிருந்தாவன தாமத்தில் உள்ள ஏதேனும் ஒரு உயிரினத்தை விடவாவது நீ உயர்ந்தவன் என்று நிரூபித்துக் காட்டு. ஒரே ஒரு ஜீவனை விட உனது மேன்மையை உன்னால் நிறுவ முடிந்தாலும்… நிச்சயமாக நான் உனக்குத் தீக்ஷை அளிக்கிறேன்.”
“அப்படியே ஆகட்டும் குருவே!” என்று சாதகன் அகமகிழ்ந்து சம்மதித்தான். குருவின் ஆசிரமத்தை விட்டு வெளியேறும்போது அவனது முகத்தில் தன்னம்பிக்கை மிளிர்ந்தது.
அவன் மனதிற்குள் நினைத்துக் கொண்டான்:
‘இருபத்து நான்கு மணி நேரமா? எதற்கு? என்னால் இதை இருபத்து நான்கு நிமிடங்களில்—இல்லை, வெறும் இருபத்து நான்கு வினாடிகளிலேயே நிரூபித்துவிட முடியுமே!’
ரிக்ஷாக்காரனின் உயர்வு
வழியில் கண்ட ஒரு ரிக்ஷாக்காரனை அவன் கூப்பிட்டு, “என்னை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்” என்றான்.
பயணத்தின் போது அவனுள் அகந்தை தலைதூக்கியது:
‘நாளை இந்த ரிக்ஷாக்காரனை குருவிடம் அழைத்துச் செல்லலாம். நான் பணம் கொடுப்பதால்தான் இவன் உழைக்கிறான். என் பணத்தைக் கொண்டுதான் இவனது பிழைப்பு நடக்கிறது. அதனால் இவன் என்னை விடத் தாழ்ந்தவன்; நான் இவனை விட மேலானவன்.’
ஆனால் வீட்டிற்கு வந்து இறங்கி, அவனுக்குப் பணம் கொடுத்த கணத்தில் சாதகனின் உள்ளுணர்வு விழித்துக்கொண்டது:
‘அய்யோ! என் பத்து ரூபாய் தாள் மட்டும் என்னை வீட்டிற்கு கொண்டு வந்திருக்க முடியாது. இந்த ரிக்ஷாக்காரன் தன் வியர்வை சிந்தி, பாடுபட்டுத்தானே என்னை பாதுகாப்பாக இங்கு சேர்த்தான்? இவனது உழைப்பு இல்லையென்றால் நான் எப்படி இங்கு வந்திருப்பேன்? இவன் உழைப்பாளி, நான் அவனையே நம்பியிருக்கும் சோம்பேறி. இவன் என்னை விட எவ்வளவோ உயர்ந்தவன்!’
காய்கறி வியாபாரியின் பெருமை
தொடர்ந்து வீட்டு வாசலில் சில காய்கறி வியாபாரிகளைக் கண்டான். அவர்களிடம் காய்கறிகளை வாங்கிப் பணம் கொடுத்தான்.
அப்போதும் அவன் அகந்தை எட்டிப்பார்த்தது:
‘இந்தக் காய்கறி வியாபாரிகளை குருவின் முன்னால் அழைத்துச் செல்வேன். இவர்கள் சாதாரண கிராமவாசிகள். நான் பணம் கொடுத்து இவர்களைக் காப்பாற்றுகிறேன். அதனால் நான் இவர்களை விட மேலானவன்.’
ஆனால் வீட்டிற்குள் நுழைந்ததும் அவனது சிந்தனை தலைகீழாக மாறியது:
‘நான் ஒரு விவசாயி அல்ல. மண்ணைப் பிளந்து உணவை விளைவிக்கும் வித்தை எனக்குத் தெரியாது. ஒரு நாள் இவர்கள் காய்கறிகளைக் கொண்டு வரவில்லை என்றால் என் நிலை என்ன? உணவில்லாமல் நான் தளர்ந்துபோவேனே! உண்மையில் இவர்கள் உலகிற்கே உணவளிக்கும் தெய்வங்கள். நான் இவர்களை நம்பி வாழும் எளியவன்.’
அன்று அவன் சந்தித்த ஒவ்வொரு மனிதரிடமும், எளியவரிடமும், ஏழையிடமும் தன்னிடமில்லாத ஏதோவொரு மகத்தான குணத்தைக் கண்டான். மெல்ல மெல்ல அவனது அகந்தையின் கோட்டை தகரத் தொடங்கியது.
கழிவில் கண்ட பாடம்
மறுநாள் காலை விடிந்தது. சாதகனுக்குள் கடுமையான பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது:
‘அய்யோ! நேரம் முடிவடைகிறதே! பிருந்தாவனத்தில் என்னை விடத் தாழ்ந்த ஒருவரைக் கூட என்னால் கண்டறிய முடியவில்லையே. இனி எனக்குத் தீக்ஷை கிடைக்காதா?’
அப்போது அவன் மலம் கழிப்பதற்காகச் சென்றான். அங்கே கழிவில் சில புழுக்கள் நெளிவதைக் கண்டான்.
அவனுக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டியது:
‘குறைந்தது இந்தக் கழிவில் உள்ள புழுக்களாவது என்னை விட அற்பமானவைதானே? இவற்றை குருவின் முன்னால் கொண்டு செல்ல முடியாவிட்டாலும், என்னை விடத் தாழ்ந்த ஒரு உயிரைக் கண்டுபிடித்துவிட்டேன் என்று சொல்லலாமே!’
ஆனால், நீராடி முடித்ததும் அவனது உள்ளம் மீண்டும் உண்மை வெளிச்சத்தைக் காட்டியது:
‘ஐயோ, எவ்வளவு பெரிய தவறான எண்ணம்! நான் அமிர்தத்திற்கு இணையான கிருஷ்ண பிரசாதத்தை உண்டு, அதை அசுத்தமான மலமாக மாற்றுகிறேன். ஆனால் இந்தப் புழுக்களோ, அந்த அசுத்தமான கழிவையும் தங்களுக்குரிய இடமாக ஏற்று வாழும் ஆற்றல் கொண்டவை! கழிவில் வாழும் சகிப்புத்தன்மை கூட எனக்கு இல்லையே. நிச்சயமாக அவை என்னை விடத் தாழ்ந்தவை அல்ல.’
உண்மையான தகுதி
இறுதியில், கைகளில் எதுவும் இல்லாமல், வெற்று மனிதனாக அவன் குருவின் ஆசிரமத்தை அடைந்தான். அவனது தலை குனிந்திருந்தது; கண்கள் கண்ணீரில் குளித்திருந்தன.
குருதேவரின் திருவடிகளில் முற்றிலுமாக விழுந்து சாஷ்டாங்கமாக வணங்கி, கூப்பிய கரங்களோடு அவன் கதறினான்:
“என் அன்பிற்குரிய குருதேவரே! என்னை மன்னியுங்கள்… இந்த அகில உலகத்திலும், புனித பிருந்தாவனத்திலும் என்னை விடத் தாழ்ந்த ஒரு உயிரைக்கூட என்னால் கண்டறிய முடியவில்லை. மனிதர்கள், விலங்குகள், ஏன்… கழிவில் வாழும் புழுக்கள் கூட ஏதோவொரு விதத்தில் என்னை விட உயர்ந்தவையாகவே இருக்கின்றன. என்னை விட அற்பமான ஒருவரைக்கூடக் கண்டறிய முடியாத நான், தங்களின் திவ்யமான தீக்ஷையைப் பெற முற்றிலும் தகுதியற்றவன்!”
சீடனின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட குருதேவரின் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் நிறைந்தன. அவனுள் இருந்த ‘நான்’ என்னும் அகந்தை முற்றிலும் எரிந்து, இதயம் படிகம்போல் தூய்மையானதை குரு உணர்ந்தார்.
அவனை ஆசையோடு அள்ளி அணைத்து, தலையில் கைவைத்து ஆசீர்வதித்தார்:
“மகனே! தன்னை இந்த உலகத்தில் உள்ள எல்லாவற்றையும் விட அற்பமானதாக உணர்வதுதான் (த்ருணாதபி ஸுநீசேன) ஆன்மீக வாழ்வின் உச்சகட்டப் பணிவு! அந்தப் பணிவே தீக்ஷைக்கான உண்மையான, ஒரே தகுதி. அகந்தை ஒழிந்த உனது தூய்மையான இதயத்தில், இனி ஸ்ரீ கிருஷ்ணரின் திருநாமம் பிரகாசிக்கும். உன்னைச் சீடனாக ஏற்க நான் பெருமைப்படுகிறேன்!”
அன்றைய நன்னாளில், குருதேவர் அவனுக்கு திவ்யமான ஹரிநாமத் தீக்ஷையை வழங்கி ஆசீர்வதித்தார்.
நீதி:
ஆன்மீகப் பாதையில் உண்மையான தகுதி என்பது அறிவு, செல்வம் அல்லது பதவியில் இல்லை; தான் அனைவரையும் விட எளியவன் என்ற உண்மையான பணிவில் (Humility) மட்டுமே இருக்கிறது. அகந்தை அழியும் இடத்தில் பகவான் வெளிப்படுகிறார்!
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம, ஹரே ராம,
ராம ராம, ஹரே ஹரே
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
