விளக்கேற்றிய எலிக்குக் கிட்டிய நற்கதி”

லலிதிகாவின்  பூர்வ ஜென்மக் கதைஅதற்கு லலிதிகா பதிலளித்தாள்:

“மங்களகரமான பெண்களே! கவனமாகக் கேளுங்கள், விளக்கு தானம் செய்வதன் பலனில் எனக்கு ஏன் இவ்வளவு உறுதியான நம்பிக்கை ஏற்பட்டது என்பதை உங்களுக்குக் கூறுகிறேன்.

பர்வத ராஜனின் (இமயமலையின்) மகளும், சிவபெருமானின் அன்பிற்குரிய மனைவியுமான அந்த உமாதேவி, மத்ரநாட்டில் ‘உமாதேவி’ என்ற புனித நதியின் வடிவில் பிரசித்தி பெற்று விளங்குகிறாள். பூலோக மக்களை ஆசீர்வதிப்பதற்காக, பிராமணர்களின் வேண்டுகோளுக்கிணங்க அவள் பூமிக்கு அவதரித்தாள். அவளது நதிக்கரையில் எட்டு மைல் சுற்றளவு கொண்ட புனிதமான தீர்த்த க்ஷேத்திரம் ஒன்று உள்ளது. அந்தப் புனித தலத்தில் உள்ள நீர், அனைத்துத் தீர்த்தங்களின் நீருக்கும் சமமானதாகக் கருதப்படுகிறது. அங்கு மரணமடையும் எந்தவொரு ஜீவனும் சுபமான நற்பேற்றைப் பெறுகிறான்.

அந்தத் தேவி, தன்னைப்பற்றிக் கேள்வியுறும்போதோ, விரும்பும்போதோ அல்லது தரிசிக்கும்போதோ மனிதர்களின் பாவங்களை அழித்தொழிக்கிறாள். ‘நரசிம்மம்’ என்று அழைக்கப்படும் அவளது புனித தளம், அனைத்துப் பாபங்களையும் போக்கக்கூடியது. பழங்காலத்தில், மனிதனும் சிங்கமும் கலந்த வடிவைக் கொண்ட நரசிம்ம பகவான் அங்கு நீராடினார்.

முற்காலத்தில், சௌவீர நாட்டின் மன்னன் அப்பகுதியில் விஷ்ணு பகவானுக்கு ஒரு ஆலயத்தைக் கட்டினான். அங்குள்ள அர்ச்சகர் தினமும் நறுமண மலர்கள், தூபங்கள் மற்றும் விளக்குகளைச் சமர்ப்பித்து பகவானை வழிபட்டு வந்தார்.

ஒரு மாலை வேளையில், கார்த்திகை மாதத்தில் பகவானுக்குச் சமர்ப்பிக்கப்பட்ட விளக்கு ஒன்று அணையப்போகும் தருவாயில் இருந்தது. அப்போது நான் அந்த ஆலயத்தில் ஒரு பெண் எலியின் உடலை ஏற்று வாழ்ந்து வந்தேன். நெய்யில் தோய்ந்த திரியை உண்ணும் ஆசையில், நான் அதை வாயால் கவ்வி இழுத்தேன்; ஆனால் திடீரென்று ஒரு பூனை அங்கு வந்தது. பயத்தின் காரணமாக, திரியை வாயில் கவ்வியபடியே நான் வேக ஓட்டம் பிடித்தேன்.

“அறியாமல் செய்தபோதிலும், பகவானின் ஆலயத்தில் அணையவிருந்த விளக்கை மீண்டும் எரியச் செய்த அந்தச் சிறு பக்தித்தொண்டின் (பக்த்யாபாஸம்) காரணமாக, அந்த எலி மிருகப் பிறவியிலிருந்து விடுபட்டு, விதர்ப்ப நாட்டு மன்னன் சித்ரரதனின் புதல்வியாகப் பிறந்து, பின்னர் காசி மன்னனின் முதன்மை அரசியாகும் மாபெரும் பாக்கியத்தைப் பெற்றது.”

லலிதிகாவின் உபதேசம் 

“லலிதிகா தன் கணவனின் இதர மனைவிகளிடம் (சக தேவிகளிடம்) தொடர்ந்து கூறினாள்:”

“நான் முந்தைய பிறவியில் ஒரு சாதாரண எலியாக இருந்து, அறியாமையினாலும் பயத்தினாலும் மட்டுமே அணையவிருந்த விளக்கை எரியச் செய்தேன். அதற்குப் பகவான் எனக்கு இவ்வளவு பெரிய ராஜபோகத்தையும், பூர்வ ஜென்ம நினைவையும் அருளினார் என்றால், முழு பக்தியோடு, விழிப்புணர்வோடு விஷ்ணு ஆலயங்களில் விளக்கேற்றுபவர்களுக்கு பகவான் என்னென்ன பாக்கியங்களை அருளமாட்டார்! இதனாலேயே நான் எப்போதும் பகவானுக்கு விளக்கேற்றுவதை முதன்மைத் தொண்டாகச் செய்து வருகிறேன்.”

இதைக் கேட்ட காசி மன்னனின் மற்ற முந்நூறு மனைவிகளும் பேரானந்தமும் வியப்பும் அடைந்தனர். லலிதிகாவின் வழிகாட்டுதலை ஏற்று, அவர்களும் கார்த்திகை மாதத்தில் விஷ்ணு ஆலயங்களில் தீபங்கள் ஏற்றி தீவிர பக்தித்தொண்டில் ஈடுபடத் தொடங்கினர்.

இறுதியில், லலிதிகா தனது வாழ்நாளின் முடிவில் காசி மன்னனுடன் சேர்ந்து பகவான் விஷ்ணுவின் பரமபதமான வைகுந்தத்தை அடைந்தாள்.

ஶ்ரீல ஜீவ கோஸ்வாமி தமது பக்தி-ஸந்தர்பத்தில் இக்கதையை மேற்கோள் காட்டி நிறைவு செய்யும்போது பின்வருமாறு விளக்குகிறார்:

“தூய்மையான பக்தியின் சாயல் (பக்த்யாபாஸம்) கூட ஒரு ஜீவனைப் பிறவிப் பிணியிலிருந்து விடுவித்து, பகவானின் திவ்யமான பரமபதத்தை அடையச் செய்யும் என்றால், எந்தவித சுயநலமுமின்றி, தூய்மையான மனதுடன் செய்யப்படும் ‘சுத்த பக்தி’ எவ்வளவு மகத்தான பலனைத் தரும் என்பதை வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலாது!”



🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண 
 கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம, ஹரே ராம,  
ராம ராம, ஹரே ஹரே

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆