பக்தி என்பது முக்தியைவிட மிகவும் உயர்ந்த நிலையில் உள்ளது. ஏனென்றால், ஒருவர் மண்ணுலகக் கூண்டிலிருந்து விடுபட செய்யும் பெருமுயற்சி தானாகவே பக்தித் தொண்டில் நிறைவு பெறுகிறது. இங்கு, வயிற்றில் இருக்கும் நெருப்பு நாம் உண்ணும் எதையும் ஜீரணிக்கிறது எனும் சான்று தரப்பட்டுள்ளது. ஜீரணிக்கும் சக்தி தேவையான அளவு இருந்தால், பின்னர் நாம் உண்ண முடிந்த எதுவும் வயிற்றில் உள்ள நெருப்பால் ஜீரணிக்கப்படுகிறது. அதுபோல, ஒரு பக்தர் விடுதலை அடைய வேண்டும் என்று தனியாக முயற்சி செய்ய வேண்டியதில்லை. பரம புருஷ பகவானுக்குச் செய்யும் அந்தத் தொண்டே அவர் விடுதலையின் வழியாகும். ஏனெனில், பகவானின் தொண்டில் ஈடுபடுதல் என்பது ஒருவரை ஜடவுலகச் சிக்கலிலிருந்து விடுவிப்பதற்கே ஆகும்.
ஶ்ரீ பில்வமங்கள தாகூர் இந்த நிலையை மிகவும் அழகாக விளக்கினார். அவர், ‘நான் பரம புருஷ பகவானின் தாமரைப் பாதங்களிடம் தயக்கமின்றி வழிபாடு செய்தால், பின்னர் முக்தி அல்லது விடுதலை, என் பணியாளராக நின்று எனக்குத் தொண்டு புரியும். முக்தி எனும் பணியாள், நான் கேட்கும் எதையும் செய்யத் தயாராக எப்போதும் உள்ளது’ என்று கூறினார்.
ஒரு பக்தருக்கு வீடுபேறு என்பது ஒரு பிரச்சனையும் அல்ல. தனிப்பட்ட பெருமுயற்சியின்றி வீடுபேறு நடைபெறுகிறது. அதனால், பக்தி என்பது முக்தி அல்லது அருவமான நிலையைக் காட்டிலும் மேலானது. மாயாவாதிகள் முக்தி அடைய மிகக் கடுமையான தவம் மற்றும் துறவு மேற்கொள்கிறார்கள். ஆனால் பக்தர், தன்னை பக்தி நெறியில் ஈடுபடுத்திக் கொள்வதன் மூலம், சிறப்பாக ஹரே கிருஷ்ண, ஹரே கிருஷ்ண, கிருஷ்ண கிருஷ்ண, ஹரே ஹரே / ஹரே ராம, ஹரே ராம, ராம ராம, ஹரே ஹரே என்பதை உச்சரிப்பதன் மூலம், உடனே நாவிற்கு அதை உச்சரிப்பதிலும் பரம புருஷ பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள்வதிலும் ஈடுபட்டு, கட்டுப்பாட்டை வளர்த்துக் கொள்கிறார்.
சுவையுணர்வு கட்டுப்படுத்தப்பட்ட உடனே, இயல்பாக பிற எல்லாப் புலன்களும் தானாகவே கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. புலன் கட்டுப்பாடே யோக தத்துவத்தின் முழுமையாகும். ஒருவரின் விடுதலை, அவர் தன்னை பகவானின் தொண்டில் ஈடுபடுத்திய உடனே தொடங்குகிறது. பக்தி அல்லது பக்தித் தொண்டு என்பது கரீயஸீ, ஸித்தியாகிய விடுதலையை விட மிகப் புகழ் வாய்ந்தது என்பது கபிலதேவரால் உறுதி செய்யப்படுகிறது.
பக்தி – முக்தியை விடச் சிறந்தது
முக்திக்கான தனி முயற்சி தேவையில்லை: ஒரு பக்தர் முக்தி அல்லது விடுதலையை அடையத் தனியாகப் பெருமுயற்சி செய்ய வேண்டியதில்லை. அவர் பரம புருஷ பகவானுக்குச் செய்யும் பக்தித் தொண்டே தானாகவே முக்தியை அடைவதற்கான வழியாகிறது.
வயிற்றில் உள்ள நெருப்பு உதாரணம்: ஜீரணிக்கும் சக்தி போதுமான அளவு இருந்தால், நாம் உண்ணும் எதுவும் ஜீரணமாகிவிடும். அதுபோல, உண்மையான பக்தி இருந்தால், விடுதலை தானாகவே கைகூடும்.
ஸ்ரீ பில்வமங்கள தாகூரின் கூற்று: பக்தியுடன் பகவானின் தாமரைப் பாதங்களை வழிபடும்போது, முக்தி அல்லது விடுதலை, ஒரு பணியாளராக வந்து பக்தருக்குத் தொண்டு புரியும் என்று அவர் கூறுகிறார். முக்தி பக்தரின் பணிக்குக் காத்திருக்கிறது.
புலன் கட்டுப்பாடு (யோக சித்தி):
🔹 மாயாவாதிகள் முக்தி அடையக் கடுமையான தவம் மேற்கொள்கின்றனர்.
🔹பக்தர்கள், ஹரே கிருஷ்ண மஹாமந்திரத்தை உச்சரிப்பதன் மூலமும், பகவானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட பிரசாதத்தை ஏற்றுக்கொள்வதன் மூலமும் தங்கள் நாவைக் கட்டுப்படுத்துகிறார்கள்.
🔹சுவையுணர்வு கட்டுப்படுத்தப்பட்டவுடன், பிற எல்லாப் புலன்களும் இயல்பாகவே கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன. இதுவே யோக தத்துவத்தின் முழுமையாகும்.
விடுதலை: ஒருவர் தன்னை பகவானின் தொண்டில் ஈடுபடுத்திய உடனேயே அவரது விடுதலை தொடங்குகிறது.
உறுதிப்படுத்துதல்: கபிலதேவரும் பக்தி (பக்தித் தொண்டு) என்பது கரீயஸீ ஸித்தி (விடுதலை)யை விட மிகவும் புகழ்பெற்றது என்று உறுதிப்படுத்துகிறார்.
(ஸ்ரீமத்-பாகவதம் காண்டம் 3.25.33 / பொருளுரை வழங்கியவர் ஶ்ரீல பிரபுபாதர் )
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம, ஹரே ராம,
ராம ராம, ஹரே ஹரே
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
