எல்லாப்பக்கங்களிலும் தன்னைச்சுற்றி ஆபத்து சூழ்ந்திருந்தபோதிலும் அதனை அறியாது அம்மான் ஓர் அழகிய நந்தவனத்தில் புல்லை மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. மனிதர் உள்ளிட்ட அனைத்து உயிர்களும் குடும்ப வாழ்க்கையின் நடுவில் தாம் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத்தான் எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றனர். ஒரு நந்தவனத்தில் தும்பிகளின் இனிய ஓசையினைக் கேட்டுக்கொண்டு வாழ்வது, குடும்பத்திற்கு எழில்சேர்க்கும் மனைவியுடன் ஒவ்வொருவரும் வாழ்வது போன்றதாகும். தும்பிகளின் இனிய இசை குழந்தைகளின் மழலைமொழியோடு ஒப்பிடக்கூடியது. மானைப் போன்ற மனிதன் தன் முன்னே காலம் என்னும் புலி தனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பதை அறியாமல் இல்லற வாழ்வில் மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான். உயிர்ப்பொருள்கள் செய்யும் செயல்கள் மற்றொருவகையான ஆபத்தினை உருவாக்கி அவனைப் பல்வேறு வகையான உடல்களை ஏற்றுக்கொள்ளும்படிக் கட்டாயப்படுத்துகின்றது. பாலைவனத்தில் ஒன்றல்ல. சிற்றின்பத்திலும் மானுக்குத் தீராத மோகமுண்டு. இதன் முடிவு என்னவென்றால் மானைப்போல் வாழ்பவன் உரிய காலத்தில் கொல்லப்படுவான். அதனால்தான் வேத இலக்கியங்கள் நாம் நமது உண்மை நிலையினைப் புரிந்துகொண்டு மரணம் வருவதற்கு முன் பக்தித் தொண்டில் ஈடுபட வேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகின்றன. பாகவதத்தில் (11.9.29) இவ்வாறு குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது:
லப்த்வா ஸுதுர்லபம் இதம் பஹு-ஸம்பவாந்தே மானுஷ்யம் அர்ததம் அநித்யம் அபீஹ தீர: தூர்ணம் யதேத ந பதேத் அனும்ருத்யு யாவன் நி:ஶ்ரேயஸாய விஷய: கலு ஸர்வத: ஸ்யாத்
பல்வேறு பிறவிகளுக்குப் பிறகே நாம் மனிதர்களாகப் பிறந்திருக்கின்றோம்; ஆதலினால் மரணம் வருமுன்னர் பகவானின் அன்புத்தொன்டில் நாம் நம்மை ஈடுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இதுவே மனித வாழ்வின் நிறைவாகும்.
(ஶ்ரீமத்-பாகவதம் 4.29.53 / பொருளுரை)
உலகியல் இன்பத்தின் மாயையும் பரம ஸத்யமும்
எல்லாப்பக்கங்களிலும் தன்னைச்சுற்றி ஆபத்து சூழ்ந்திருந்தபோதிலும், அதனைச் சிறிதும் அறியாமல் மான் ஒன்று ஓர் அழகிய நந்தவனத்தில் புல்லை மேய்ந்துகொண்டிருந்தது. மனிதர் உள்ளிட்ட அனைத்து ஜீவாத்மாக்களும் இந்த உலகியல் குடும்ப வாழ்க்கையின் நடுவில் தாம் மிகுந்த மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகவே தவறாக எண்ணிக்கொண்டிருக்கின்றனர்.
ஒரு நந்தவனத்தில் தும்பிகளின் இனிய ஓசையினைக் கேட்டுக்கொண்டு வாழ்வதானது, குடும்பத்திற்கு எழில்சேர்க்கும் மனைவியுடன் இல்லறத்தில் திளைத்திருக்கும் வாழ்விற்கு ஒப்பாகும். அங்கு ரீங்காரமிடும் தும்பிகளின் இனிய இசை, குழந்தைகளின் மழலைமொழியோடு ஒப்பிடக்கூடியது. மானைப் போன்ற மனிதன், தன் முன்னே ‘காலம்’ என்னும் கொடிய புலி தனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பதைச் சற்றும் அறியாமல், தற்காலிகமான இல்லற வாழ்வில் மயங்கி மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறான்.
கர்ம வினையும் பவபந்தமும்
ஜீவன்கள் அறியாமையினால் செய்யும் இத்தகைய செயல்கள், அவனுக்கு மற்றொரு வகையான ஆபத்தினை உருவாக்கி, அவனைப் பல்வேறு வகையான உடல்களை மீண்டும் மீண்டும் ஏற்று உழலும்படி (கர்ம பந்தத்தில்) கட்டாயப்படுத்துகின்றது. பாலைவனத்தில் கானல் நீரைக் கண்டு ஏமாறுவது போல, சிற்றின்பத்திலும் மானுக்குத் தீராத மோகமுண்டு. இதன் இறுதி முடிவு என்னவென்றால், உலக இன்பங்களில் மூழ்கி மானைப்போல் வாழ்பவன் உரிய காலத்தில் காலத்தினால் கொல்லப்படுவான்.
அதனால்தான் தூய வேத இலக்கியங்கள், நாம் நமது உண்மையான ஆன்மீக நிலையினைப் புரிந்துகொண்டு, மரணம் நம்மைத் தீண்டுவதற்கு முன் பகவானுக்குச் செய்யும் உன்னதமான பக்தித் தொண்டில் (பக்தி யோகத்தில்) முழுமையாக ஈடுபட வேண்டும் என்று ஆணித்தரமாக அறிவுறுத்துகின்றன.
ஶ்ரீமத்-பாகவதத்தின் உன்னத வழிகாட்டுதல்
புனித நூலான ஶ்ரீமத்-பாகவதத்தில் (11.9.29) இவ்வாறு மிகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடப்பட்டிருக்கின்றது:
லப்த்வா ஸுதுர்லபம் இதம் பஹு-ஸம்பவாந்தே மானுஷ்யம் அர்ததம் அநித்யம் அபீஹ தீர: தூர்ணம் யதேத ந பதேத் அனும்ருத்யு யாவன் நி:ஶ்ரேயஸாய விஷய: கலு ஸர்வத: ஸ்யாத்
பல்வேறு தாழ்ந்த பிறவிகளுக்குப் பிறகே, நாம் அடைவதற்கரிய இந்த உன்னதமான மனிதப் பிறவியைப் பெற்றிருக்கின்றோம்; ஆதலினால், அநித்தியமான இவ்வுடலில் மரணம் வந்து நம்மை ஆட்கொள்ளும் முன்னரே, பரம ஸத்யமாகிய பகவானின் உன்னத அன்புத்தொன்டில் நாம் நம்மைத் தீவிரமாக ஈடுபடுத்திக்கொள்ள வேண்டும். இதுவே மனித வாழ்வின் மிக உயர்ந்த பூரண நிறைவாகும்.
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம
ராம ராம ஹரே ஹரே
🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆
