கஜேந்திர மோக்ஷம்: பகவானின் சரணாகதி வைபவம்

ஶ்ரீமத்பாகவதத்தில் விவரிக்கப்பட்டுள்ள உன்னதமான லீலைகளுள், கஜேந்திரனுக்கு முக்தி அளித்த இந்த வரலாறு, முழுமுதற்கடவுளின் திருவடிகளில் முற்றிலும் சரணடைந்த ஒரு பக்தனை அவர் எவ்வாறு எவ்விதக் குறைபாடுமின்றிப் பாதுகாக்கிறார் என்பதை மிகத் தெளிவாக நமக்கு உணர்த்துகிறது.

முன்னொரு பிறவியில், யானைகளின் வேந்தனாகிய இந்த கஜேந்திரன், தென்னிந்தியாவை ஆண்ட பாண்டிய வம்சத்து பக்திமிக்க அரசனான இந்திரத்யும்னனாக இருந்தான். அவன் ஒரு ஏகாந்தமான இடத்தில் தங்கியிருந்து, பரம்பொருளின் வழிபாட்டிலும் தொண்டிலும் ஆழமாக மூழ்கியிருந்தான். அச்சமயம், மகாமுனிவரான அகஸ்தியர் தம் சீடர்களுடன் அங்கு எழுந்தருளினார். பகவத் சேவையில் முற்றிலும் திளைத்திருந்த மன்னன் இந்திரத்யும்னன், முனிவரை எதிர்கொண்டு வரவேற்க எழவில்லை. இத்தகைய நடத்தை முறையற்றது எனக் கருதிய அகஸ்திய முனிவர், அவன் ஒரு யானையாகப் பிறக்கக் கடவது என்று சாபமிட்டார். (ஆதாரம்: ஶ்ரீமத்-பாகவதம் 8.4.)

அதே காலகட்டத்தில், ஹூஹூ என்ற பெயருடைய கந்தர்வன் ஒருவன் இருந்தான். ஒருமுறை, அவன் நீரில் விளையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, அங்கு நீராடிக் கொண்டிருந்த தேவலா முனிவரின் காலைக் குறும்புத்தனமாகப் பிடித்து இழுத்தான். மரியாதையற்ற இந்தச் செயலால் கோபமடைந்த தேவலா முனிவர், ஹூஹூவை ஒரு முதலையாக மாறும்படி சபித்தார். (ஆதாரம்: ஶ்ரீமத்-பாகவதம் 8.4)

விதியின் சங்கல்பத்தால், அவர்கள் இருவரும் பிற்காலத்தில் புகழ்பெற்ற திரிகூட மலையின் அருகே பிறவி எடுத்தனர். ஹூஹூ அந்த மலையின் அடிவாரத்தில் அமைந்திருந்த ஒரு பெரிய தடாகத்தில் வலிமைமிக்க முதலையாக வாழ்ந்து வந்தான்; மன்னன் இந்திரத்யும்னனோ, பலசாலி யானைகளின் தலைவனான கஜேந்திரனாகப் பிறந்தான்.

ஒரு நாள், கஜேந்திரன் தன் கூட்டத்துடன் அந்தத் தடாகத்தில் நீராடி, குளிர்ந்த நீரின் இன்பத்தை அனுபவிப்பதற்காக உள்ளே நுழைந்தான். திடீரென்று, அந்த முதலை அவனது காலைக் கவ்விப் பிடித்தது. ஒரு கொடூரமான போராட்டம் தொடங்கியது. அளப்பரிய உடல் வலிமை கொண்ட கஜேந்திரன், முதலையின் பிடியிலிருந்து தன்னை விடுவித்துக்கொள்ள தன் முழு பலத்தையும் கொண்டு போராடினான். இப்போர் மிக நீண்ட காலத்திற்குத் தொடர்ந்தது.

இருப்பினும், படிப்படியாக கஜேந்திரன் தன் பலத்தை இழந்தான். தண்ணீரில் வசிப்பதால் முதலை மேலும் பலம் பெற்றது; ஆனால் யானையோ, தன் இயல்பான நிலப்பரப்பிற்கு வெளியே இருந்ததால், படிப்படியாகத் தன் சக்தியை இழந்தது. தன் சொந்த பலமோ அல்லது தன் சகாக்களின் உதவியோ தன்னைக்காக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்த கஜேந்திரன், தன் கவனத்தை முழுக்க முழுக்க அகிலாண்டகோடி பிரம்மாண்ட நாயகனான பரம்பொருளின் பக்கம் திருப்பினான்.

முந்தைய பிறவியின் பக்திப் பூர்வமான வாழ்விலிருந்து தொடர்ந்த ஆன்மீகப் பதிவுகளின் (சம்ஸ்காரங்களின்) காரணமாக பகவானை நினைவுகூர்ந்து, அவன் புருஷோத்தமனான ஶ்ரீபகவானைப் போற்றித் துதித்து, அவனது கருணைக்காகவும் பாதுகாப்பிற்காகவும் தன் இதயத்தின் அந்தரங்கத்திலிருந்து பிரார்த்தனைகளைச் சமர்ப்பித்தான்.

அவனுடைய புகழ்பெற்ற பிரார்த்தனைகளில் பின்வரும் ஸ்லோகமும் ஒன்றாகும்:

ஓம் நமோ பகவதே தஸ்மை யத ஏதச்
சித்-ஆத்மகம் புருஷாயாதி-பீஜாய பரேஷாயாபிதீமஹி

“எவரிடமிருந்து இந்த உன்னத ஆன்மீக உணர்வுள்ள பிரபஞ்சம் தோன்றியதோ, அந்த ஆதிபுருஷனும், அகிலத்தின் மூல காரணமும், பரமேஸ்வரனுமாகிய ஶ்ரீபகவானுக்கு எனது பக்திப் பூர்வமான நமஸ்காரங்களைச் சமர்ப்பிக்கின்றேன்.” (ஆதாரம்: ஶ்ரீமத்-பாகவதம் 8.3.4)