குருவாயூர் கேசவன்

கேரள மாநிலத்தில் பாரதப் புகழ்பெற்ற ஶ்ரீ குருவாயூரப்பன் திருக்கோயில் அமைந்துள்ளது. அங்கே வீற்றிருக்கும் பரமபுருஷ பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணர், சதுர்புஜங்களுடன் கூடிய வாசுதேவ கிருஷ்ணராகத் தன் தூய பக்தர்களுக்குக் காட்சியளித்து அருள் பாலிக்கிறார். அந்த திவ்ய தேசத்தில் கூடும் பக்தர்கள் அனைவரும், பகவானுக்கு உகந்த பல்வேறு திருவிழாக்கள், கோலாகலமான வீதி உலாக்கள் மற்றும் மஹா பிரசாத விநியோகம் போன்ற உன்னதமான பகவத் கைங்கர்யங்களில் (ஆன்மீகச் சேவைகளில்) தங்களை ஈடுபடுத்திப் பகவானைப் பிரீதிப்படுத்துகிறார்கள்.

பகவானின் தூய சேவையில் உயர்ந்தவர், தாழ்ந்தவர் என்ற பாகுபாடே கிடையாது. மனிதர்கள் மட்டுமன்றி, பிரபஞ்சத்தில் உள்ள அனைத்து ஜீவராசிகளும் தங்களின் ஆன்மீக உணர்வில் பகவானின் நித்திய சேவையில் ஈடுபட முடியும். அதுவே எல்லா ஜீவராசிகளுக்கும் உள்ள இயற்கையான ஸ்வரூப நிலையாகும். இதனை ஶ்ரீ சைதன்ய சரிதாம்ருதம் (மத்திய லீலை 20.108-109) மிகத் தெளிவாக விளக்குகிறது:

ஜீவேர ஸ்வரூப் ஹய- க்ரிஷ்ணேர நித்ய-தாஸ

அதாவது, “ஒவ்வொரு ஜீவனின் உண்மையான ஸ்வரூப நிலை என்பது, பரமபுருஷ பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணரின் நித்திய சேவகனாக இருப்பதே ஆகும்.”

முன்னொரு காலத்தில், கஜேந்திரன் என்ற யானை தன் பூர்வ ஜென்ம புண்ணியத்தால், விலங்கு உடலிலும் பகவான் ஶ்ரீமன் நாராயணனைத் துதித்து உன்னத பக்தி செலுத்திய வரலாற்றை ஶ்ரீமத் பாகவதத்தின் எட்டாம் காண்டம் மிக அழகாக விவரிக்கிறது. இதன் மூலம், எந்தவொரு உடலமைப்பைப் பெற்றிருந்தாலும் பகவான் ஶ்ரீ கிருஷ்ணருக்குத் தூய்மையான முறையில் பக்தி சேவை செய்ய முடியும் என்பது தெளிவாகிறது. அத்தகைய உன்னதமான ஆன்மீக வாய்ப்பு, கலியுகத்தில் ஶ்ரீ குருவாயூரப்பன் ஆலயத்தில் சேவை செய்த “கஜராஜன் கேசவன்” என்ற உன்னத யானைக்குக் கிட்டியது. அந்த நல்வாய்ப்பைச் சரியான முறையில் பயன்படுத்திக் கொண்ட கேசவன், தன் அசைக்க முடியாத பக்தியினாலும் நேர்த்தியான கைங்கர்யத்தினாலும் பகவானின் உள்ளத்தையும், அவரது தூய பக்தர்களின் இதயங்களையும் கவர்ந்து ஆன்மீக வரலாற்றில் அழியா இடம் பெற்றான்.
ஆலயத்தில் கேசவனின் வரவு

குருவாயூர் திருத்தலத்தில் வாழ்ந்த கேசவன், சாதாரண விலங்கினத்தைச் சேர்ந்ததல்ல; அவன் குருவாயூரப்பனின் மிக முக்கியமான, உன்னத பக்தனாகவே வாழ்ந்தான். இறைவனுக்குத் தன் வாழ்நாளையே அர்ப்பணித்த அதிசயமான, ஆன்மீகத் தகுதி வாய்ந்த ஒரு மாபெரும் ஜீவன் அது.

நீலம்பூர் பகுதியை ஆண்டு வந்த வலியா ராஜா (பெரிய மஹாராஜா) என்பவர், மலபார் கலகத்தின் போது தன் வசம் இருந்த சொத்துக்கள் அனைத்தையும் இழந்திருந்தார். அப்போது அவர், “தன் சொத்துக்கள் அனைத்தும் மீண்டும் கிடைத்தால், குருவாயூரப்பனுக்குத் தன் வசம் உள்ள யானைகளில் ஒன்றை உன்னதக் காணிக்கையாகத் தானம் தருவதாக” பகவானிடம் மனமுருகி வேண்டிக் கொண்டார். பகவானின் பெருங்கருணையால் அவரது சொத்துக்கள் அனைத்தும் முழுமையாகத் திரும்பக் கிடைத்தன. கேரள கலாச்சாரத்தில், கோயில்களுக்கு யானைகளைத் தானமாக வழங்குவது என்பது மிக உன்னதமான வழிபாட்டு முறையும் காணிக்கையுமாக ஏற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. அதன்படி, தன் பிரார்த்தனையை நிறைவேற்றும் பொருட்டு, அந்த மகாராஜா 1922 ஆம் ஆண்டில் ஒரு இளம் யானையைக் குருவாயூரப்பனுக்குச் சமர்ப்பித்தார். அந்த உன்னத யானைதான் பின்னாளில் உலகப் புகழ்பெற்ற “குருவாயூர் கேசவன்” என்று அழைக்கப்பட்டது.

வெண்ணெய் பிரசாதத்தின் மகிமை

அந்த யானைக்குக் “கேசவன்” என்று திருநாமம் சூட்டப்பட்டது. பொதுவாக கேசவன் மிகவும் சாதுவான, உன்னதமான குணங்களைக் கொண்டிருந்தாலும், தொடக்க காலத்தில் சில நேரங்களில் முன்னுக்குப் பின் முரணான விசித்திரமான நடத்தைகளை வெளிப்படுத்தியது. கேசவனின் இத்தகைய செய்கைகள் ஏதோ முட்டாள்தனமாக இருப்பதாக எண்ணிய அதன் யானைப் பாகன், இச்செய்தியை ஆலயத்தின் மேல்சாந்தியிடம் (தலைமைப் பூசாரி) முறையிட்டான்.

அதற்குக் கேசவனைப் பீடித்திருக்கும் உலகியல் மாயையை அகற்றுவதற்காக, மேல்சாந்தி ஒரு தெய்வீகமான வழியைக் கையாண்டார். ஶ்ரீ குருவாயூரப்பனுக்கு நைவேத்தியம் செய்யப்பட்ட ஆன்மீகத் தரம் வாய்ந்த, தூய்மையான வெண்ணெய் பிரசாதத்தைக் கேசவனுக்கு வழங்கினார். அதுமட்டுமின்றி, ஆலயத்தின் “சீவேலி” (பகவானின் தினசரி யானை ஊர்வலம்) கைங்கர்யத்தில் அதனை ஈடுபடுத்தி, ஹரிநாம சங்கீர்த்தனத்தின் தூய ஆன்மீக அதிர்வுகளிலும் பங்குகொள்ளச் செய்தனர். அறியாமையை நீக்குவதற்குப் பகவானின் மஹா பிரசாதத்தை விடவும் சிறந்த மருந்து வேறு ஏது? இந்த வெண்ணெய் பிரசாத மகிமையால் கேசவனின் நடத்தையில் பெரும் மாற்றம் ஏற்பட்டு, ஆன்மீகப் பக்குவம் வெளிப்படத் தொடங்கியது.

கேசவன் ஆலயத்திற்கு வந்த சமயம், “பத்மநாபன்” என்ற மூத்த யானை பகவத் கைங்கர்யத்தில் தீவிரமாக ஈடுபட்டு வந்தது. அதுவே அக்காலத்தில் ஆலயத்தின் “கஜராஜனாக” (தலைமைச் சேவக யானையாக) விளங்கியது. அந்த கஜராஜன் பத்மநாபனின் தெய்வீகமான நடத்தை, கம்பீரமான சைகைகள் மற்றும் ஆன்மீக மேன்மைகளை இளம் கேசவன் தன் உள்ளத்தில் ஆழமாக உள்வாங்கிக் கொண்டது. அதன் விளைவாக, 1923 ஆம் ஆண்டு முதல் கேசவன் ஶ்ரீ கிருஷ்ணரின் கைங்கர்யத்தில் மிகவும் தீவிரமாகவும் பக்தி சிரத்தையுடனும் ஈடுபடத் தொடங்கியது.

பகவத் சேவையில் ஈடுபடும் போது, கேசவன் தனக்கென சில ஆன்மீக விதிகளை வகுத்துக் கொண்டது. உணவுக் கட்டுப்பாட்டில் அது மிகவும் தேர்ந்த நெறியைக் கடைப்பிடித்தது; மற்ற கோயில் யானைகளைக் காட்டிலும் கேசவன் முற்றிலும் வேறுபட்ட ஆன்மீகத் தன்மையுடன் திகழ்ந்தது. குருவாயூர் ஶ்ரீ கிருஷ்ணர் கோயிலைத் தவிர, அது வேறு எந்தவொரு கோயிலுக்கும் செல்ல மறுத்துவிட்டது. பிற இடங்களுக்குச் செல்லும்படி யாராவது கட்டாயப்படுத்தினாலோ அல்லது அடித்தாலோ, அது சினம் கொண்டு எதிர்த்துத் தாக்காமல், அமைதியாக அடிவாங்கிக் கொண்டு தன் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வடிக்குமே தவிர, ஒருபோதும் ரகளை செய்ததில்லை.

மேலும், கேசவன் மாதந்தோறும் வரும் புனிதமான ஏகாதசி திதி நாளில், எவ்வித உணவும் உட்கொள்ளாமல் முழு உபவாச விரதத்தைக் கடைப்பிடித்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, தன் பிராண நாதனான குருவாயூரப்பனைத் தவிர வேறு எந்தவொரு விக்கிரகத்தையோ அல்லது மனிதர்களையோ தன் மீது சுமக்க அது அனுமதித்ததே இல்லை. ஶ்ரீ குருவாயூரப்பனின் திருவுருவச் சிலையான “திடம்பை” ஏந்தி, அர்ச்சகர்கள் தன் மீது அமர வரும்போது மட்டுமே, கேசவன் பக்தி மரியாதையுடன் தன் முன்னங்கால்களைத் தாழ்த்தி அவர்கள் ஏறுவதற்கு வழிவகை செய்யும். ஆலவட்டம், குடை, வெண்சமரம் போன்ற உபசாரப் பொருட்களை ஏந்தி நிற்பவர்கள் ஏறுவதற்குத் தன் பின்னங்கால்களைத் துணையாகக் காட்டும். ஒரு தனி மனிதனாகத் தன் சொந்தப் பாகனைக் கூடத் தன் மீது ஏறி அமர கேசவன் ஒருபோதும் அனுமதித்ததில்லை.

மற்ற யானைகளுடன் ஒப்பிடுகையில், கேசவன் எப்போதும் தன் தலையைக் கம்பீரமாக உயர்த்தியே வைத்திருக்கும். அதனிடம் ஒரு விசித்திரமான ஆன்மீக உணர்வும், ஆறாவது அறிவும் துலங்கியதாக அந்தத் திருத்தல மக்கள் வியப்புடன் கூறுகிறார்கள். சில நேரங்களில், தூய பக்தர்களின் பாவங்களுக்கான விளைவுகளைத் தீர்க்கும் பொருட்டு மக்களிடம் அது விசித்திரமாகவும் அதிசயமாகவும் நடந்து கொண்டதுண்டு. தன் பாகர்களின் தவறான நடவடிக்கைகளால் கேசவனுக்குக் கோபம் ஏற்படும் சந்தர்ப்பங்கள் நேரிட்டாலும், அது எந்தவொரு ஜீவனுக்கும் எவ்வித உடல் ரீதியான தீங்கையும் விளைவித்ததே இல்லை.

ஒருமுறை, தன் பாகர்களின் வார்த்தைகளுக்குக் கட்டுப்படாமல், கேசவன் திடீரென ஆலயத்தை நோக்கி வேகமாக விரைந்தது. அதைக் கண்ட அங்கிருந்த மக்கள் யாவரும் அச்சமடைந்து நாலாபுறமும் சிதறி ஓடினர். மக்கள் பீதியோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்த அந்தத் தருணத்தில், அங்கிருந்த ஒரு ஏழை குஷ்டரோகியை (தொழுநோயாளியை) கேசவன் தன் தும்பிக்கையினால் மிகவும் மென்மையாகத் தூக்கி, யாருடைய பாதமும் படாதவாறு ஒரு பாதுகாப்பான மூலையில் பத்திரமாக வைத்தது. மிருக உடலிலும் அந்த ஜீவனிடம் துலங்கிய மகா கருணையைக் கண்டு மக்கள் அனைவரும் ஆச்சரியத்தில் மூழ்கினர். மற்றொரு முறை, குருவாயூர் ஆலயத்தில் எதிர்பாராதவிதமாகத் தீ விபத்து ஏற்பட்ட போது, கருவறையில் வீற்றிருக்கும் மூலவரைக் காக்கும் பொருட்டு, கேசவனே தன் தும்பிக்கையால் மணல் மூட்டைகளைச் சுமந்து வந்து தீயை அணைத்துப் பகவானைக் காப்பாற்றியது.

அனன்னிய பக்தியும் கஜராஜன் பட்டமும்

குருவாயூர் வாழ் மக்கள் கேசவனின் உன்னதமான தனிப்பட்ட பக்தியை என்றும் மறக்க மாட்டார்கள். கேசவன் ஆலயத்தின் முதன்மை யானையாகத் திகழ்ந்த காலத்தில், ஒருமுறை மாற்று ஏற்பாடாக மற்றொரு யானை குருவாயூரப்பனின் திடம்பைச் சுமந்து செல்ல முற்பட்டது. அதைக் கண்டு பொறுக்காத கேசவன், பகவானைத் தாங்கும் பாக்கியம் தனக்கே உரியது என்ற ஆன்மீக ஆவேசத்துடன் அந்த யானையைத் தாக்கி விரட்டியடித்தது. ஶ்ரீ குருவாயூரப்பனைத் தன் மீது சுமந்து செல்லும் போதெல்லாம், தன் கால்களில் பிணைக்கப்பட்டிருந்த இரும்புச் சங்கிலிகளையும் பொருட்படுத்தாமல், அதன் கணகணத்த ஓசையோடு இழுத்துச் சென்று தன் ஆன்மீகச் சேவையை நிறைவேற்றுவதில் பேரார்வத்தைக் காட்டியது. கேசவன் குருவாயூர் கிருஷ்ணர் ஆலயத்தில் தொடர்ந்து 50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இத்தகைய ஒப்பற்ற கைங்கர்யத்தைச் செய்து வந்தது.

அதன் ஐம்பதாண்டு கால உன்னத ஆன்மீகச் சேவையைப் போற்றும் வகையில், 1973 ஆம் ஆண்டு கேசவனுக்கு “கஜராஜன்” (யானைகளின் அரசன்) என்ற உன்னதப் பட்டம் வழங்கப்பட்டது. ஒரு யானையின் ஆன்மீகச் சேவைக்காக ஆலய வரலாற்றிலேயே முதன்முறையாகப் பொன்விழா (Gold Jubilee) கொண்டாடப்பட்ட பெருமை கேசவன் ஒருவனுக்கே சாரும்.

வைகுண்ட பிராப்தி

1976 ஆம் ஆண்டு, டிசம்பர் மாதம் 2 ஆம் தேதி, மஹா புண்ணிய தினமான வைகுண்ட ஏகாதசி திருவிழா நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. அன்று கேசவன் தன் நித்திய கைங்கர்யத்தைச் செய்து கொண்டிருந்த போதே, திடீரென உடல்நலக் குறைவு ஏற்பட்டுப் பலவீனமடைந்தது. அதன் மாபெரும் உடல் நடுங்கத் தொடங்கியதால், உடனே அது ஊர்வலத்திலிருந்து நீக்கப்பட்டு, ஓய்வெடுப்பதற்காக அருகிலிருந்த ஒரு பந்தலுக்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டது. வைகுண்ட ஏகாதசி திதி என்பதால், அன்று இரவு முழுவதும் அது ஏதும் உண்ணாமல் முழு உபவாச விரதத்தைக் கடைப்பிடித்தது.

மறுநாள் (துவாதசி) மாலை வேளையில், ஶ்ரீ குருவாயூரப்பனின் சீவேலி ஊர்வலம் தொடங்குவதற்கான சங்கநாதமும், மங்கள வாத்தியங்களின் தெய்வீக சப்தமும் ஒலிக்கத் தொடங்கின. அந்த ஆன்மீக ஒலியைக் கேட்ட மாத்திரத்தில், பந்தலில் படுத்திருந்த கேசவன், தன் இறுதித் தருணம் நெருங்கியதை உணர்ந்து மெல்ல எழுந்து ஆலயத்தின் திருநடையை நோக்கி நின்றது. ஆயிரக்கணக்கான பக்தர்கள் இசைக்கருவிகளை வாசித்துக் கொண்டிருந்த அந்த அந்திப் பொழுதில், இறக்கும் தருவாயிலும் கேசவன் தன் தும்பிக்கையை உயர்த்திப் பகவானுக்குத் தன் இறுதி வணக்கத்தைச் சமர்ப்பித்தது. பின்னர், பகவானைச் சாஷ்டாங்கமாக நமஸ்கரிக்கும் பாணியில் தன் மாபெரும் உடலைத் தரையில் அர்ப்பணித்து, தன் பிராணனைத் துறந்தது. ஒரு தூய பக்தனாக வாழ்ந்த கேசவனின் ஆத்மா, பூவுலக வாழ்வை நீத்து நேரே பகவானின் நித்திய லோகமான வைகுண்ட பிராப்தியை அடைந்தது.

அழியாப் புகழ்

கஜராஜன் கேசவனின் உன்னத நினைவைப் போற்றும் வகையில், குருவாயூர் தேவஸ்தான உறுப்பினர்களால் “பாஞ்சஜன்யம்” ஓய்வில்லத்தின் முன்பாக 12 அடி உயரமுள்ள கேசவனின் கம்பீரமான கான்கிரீட் சிலை நிறுவப்பட்டுள்ளது. அதுமட்டுமின்றி, குருவாயூர் ஆலயத்தின் முக்கிய நுழைவாயிலின் முகப்பிற்கு மேலே, கேசவனின் இரு தந்தங்களும், அவனது திவ்யமான திருவுருவச் சித்திரமும் இன்றும் நிறுவப்பட்டுள்ளன. இதன் மூலம், தன் தூய பக்தனான கேசவனின் சேவையைப் பகவான் ஶ்ரீ குருவாயூரப்பன் இன்றும் நித்தியமாக ஏற்று மகிழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்.

இன்றும் குருவாயூர் திருத்தலத்தைச் சுற்றியுள்ள கடைகளில் கேசவனின் வண்ணமயமான ஓவியங்கள் பக்தர்களால் பெரிதும் விரும்பி வாங்கப்படுகின்றன. குருவாயூர் கேசவன் இன்றும் என்றும் பக்தர்களின் மனங்களில் நீங்கா இடம் பெற்று நிறைந்து வாழ்கிறான். ஒரு விலங்கின் உடலில் பிறவி எடுத்த போதிலும், அனன்னிய பக்தியை வெளிப்படுத்தி, தன் உடலையும் செயலையும் முழுமையாகப் பகவத் சேவைக்காக அர்ப்பணித்த புனிதமான கேசவனின் சரித்திரம், கலியுகத்தில் தூய பக்தி யோகத்திற்கு விளங்கும் ஒரு உன்னதமான எடுத்துக்காட்டாகும்.

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆

ஹரே கிருஷ்ண ஹரே கிருஷ்ண
கிருஷ்ண கிருஷ்ண ஹரே ஹரே
ஹரே ராம ஹரே ராம
ராம ராம ஹரே ஹரே

🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆🔆